فورد در حال تبدیل بخشی از کارخانه‌های خود در کنتاکی و میشیگان به خطوط تولید باتری‌های ذخیره انرژی است و تاکنون حدود ۱۰ میلیارد دلار برای این تغییر سرمایه‌گذاری کرده و ۲ میلیارد دلار دیگر نیز برنامه‌ریزی نموده است.

جنرال موتورز نیز از طریق واحد GM Energy و با همکاری شرکت Redwood Materials، از باتری‌های خودروهای برقی برای مصارف ذخیره انرژی استفاده می‌کند و محصول خانگی «PowerBank» را در ظرفیت‌های ۱۰.۶ و ۱۷.۷ کیلووات‌ساعت عرضه کرده است.

در سطح جهانی، بازار ذخیره انرژی باتری تا سال ۲۰۲۷ به حدود ۱۴.۵ میلیارد دلار خواهد رسید و با نرخ رشد مرکب سالانه بیش از ۲۵ درصد توسعه می‌یابد؛ عاملی که این حوزه را به یکی از جذاب‌ترین بازارهای جدید برای خودروسازان تبدیل کرده است.

تحلیل فنی

از منظر فنی، ورود خودروسازان به ذخیره‌سازی انرژی بر سه پایه اصلی استوار است:
۱. همگرایی فناوری باتری‌ها:
فناوری سلول‌های لیتیوم‌یونی مورد استفاده در خودروهای برقی و سیستم‌های ذخیره انرژی تقریباً یکسان است؛ تفاوت اصلی در مدیریت حرارتی، چرخه‌های شارژ/دشارژ و سیستم کنترل توان است.
۲. اقتصاد مقیاس در تولید:
کارخانه‌های گیگافکتوری که برای تولید انبوه باتری طراحی شده‌اند، با حداقل تغییرات می‌توانند به تولید باتری‌های ثابت (Stationary Storage) اختصاص یابند؛ این امر هزینه سرمایه‌گذاری جدید را به‌شدت کاهش می‌دهد.
۳. کاربردهای کلیدی:

• پشتیبانی از شبکه برق (Grid Stabilization)
• ذخیره‌سازی انرژی تجدیدپذیر (خورشیدی و بادی)
• پشتیبان مراکز داده و زیرساخت‌های حیاتی

بیشتر در همین زمینه: برخورد درونی برنامه انرژی ترامپ

از نظر مهندسی سیستم، ذخیره انرژی نسبت به خودروی برقی پیچیدگی کمتری دارد، ریسک ایمنی پایین‌تر است و چرخه عمر اقتصادی طولانی‌تری دارد.

تحلیل استراتژیک

این حرکت را می‌توان یک تنوع‌بخشی استراتژیک هوشمندانه دانست:

• کاهش وابستگی به فروش خودرو در شرایط رکود تقاضای EV
• ورود به بازاری با رشد پایدار و حمایت سیاست‌گذاران انرژی
• حفظ اشتغال و بهره‌برداری از دارایی‌های صنعتی موجود
• ایجاد انعطاف برای بازگشت سریع به تولید EV در صورت احیای بازار

به بیان دیگر، خودروسازان بدون ترک کامل مسیر خودروهای برقی، در حال ایجاد یک «بازوی درآمدی موازی» هستند که ریسک کل سبد سرمایه‌گذاری آن‌ها را کاهش می‌دهد.

تحلیل اجرایی

از دید مدیران ارشد صنعتی، ذخیره‌سازی انرژی سه مزیت کلیدی دارد:

• بازده سرمایه بالاتر از EV در کوتاه‌مدت
• تقاضای تضمین‌شده از سوی شرکت‌های برق و مراکز داده
• حاشیه سود پایدار و قابل پیش‌بینی‌تر نسبت به بازار خودرو

به‌ویژه برای فورد که با زیان‌های سنگین در بخش EV مواجه شده، ذخیره انرژی نقش یک «سوپاپ اطمینان مالی» را ایفا می‌کند و امکان تداوم تولید باتری بدون فشار فروش خودرو را فراهم می‌سازد.

تحلیل سیاسی

تحولات اخیر در سیاست‌های انرژی آمریکا، از جمله کاهش شدت حمایت از خودروهای برقی و در مقابل، الزام شرکت‌های برق به سرمایه‌گذاری در ذخیره انرژی، عملاً جهت سرمایه را از بخش حمل‌ونقل به سمت زیرساخت‌های شبکه برق سوق داده است.

در این چارچوب، تصمیم فورد و جنرال موتورز بیش از آنکه یک انتخاب فناورانه باشد، یک پاسخ منطقی به تغییر سیگنال‌های سیاست‌گذاری انرژی است؛ جایی که ذخیره انرژی به‌عنوان ستون پایداری شبکه برق آینده تعریف می‌شود.

جمع‌بندی نهایی

ورود فورد و جنرال موتورز به بازار ذخیره‌سازی انرژی نشان‌دهنده یک تغییر پارادایم در صنعت خودروسازی است:

شرکت‌ها دیگر صرفاً «تولیدکننده خودرو» نیستند، بلکه به «بازیگران زیرساخت انرژی» تبدیل می‌شوند؛ نقشی که در دهه آینده احتمالاً سودآورتر، کم‌ریسک‌تر و پایدارتر از بازار سنتی خودرو خواهد بود.

همچنین در ادامه بخوانید؛ افت فروش جهانی خودروهای برقی پس از کاهش یارانه‌های چین