این یادداشت‌های تفاهم در حالی امضا می‌شوند که بخش بزرگی از زیرساخت‌های انرژی سوریه در طول ۱۴ سال جنگ داخلی آسیب دیده است و کشور تنها بخش اندکی از نیاز برق خود را از تولید داخلی تأمین می‌کند، اگرچه بهبودهایی در تأمین برق در ماه‌های اخیر با کمک گاز از کشورهای دیگر نظیر آذربایجان و قطر گزارش شده است.

تحلیل فنی

وضعیت زیرساخت انرژی در سوریه پس از بیش از یک دهه جنگ بسیار شکننده است:
شبکه تولید برق فرسوده: بخش بزرگی از نیروگاه‌های گازی و خطوط انتقال برق در جریان جنگ آسیب دیده‌اند و توان تولید برق کشور بسیار پایین‌تر از نیاز واقعی است.
وابستگی به واردات و گاز خارجی: با توجه به کمبود گاز و تولید محدود داخلی، سوریه نیازمند واردات گاز از خارج برای تغذیه نیروگاه‌های برق است. گاز وارداتی می‌تواند از طریق کشتی‌های LNG که در بنادر دریای مدیترانه متصل به شبکه‌های انتقال گاز تخلیه می‌شوند انتقال یابد، یا از طریق خطوط اصلی انتقال از کشورهای همسایه.
چالش‌های لجستیکی و عملیاتی: اجرای این تفاهم‌نامه مستلزم بازسازی و به‌روزرسانی شبکه‌های انتقال داخلی و تجهیزات مربوط به پمپاژ و توزیع گاز است که هزینه‌های مهندسی و نگهداری بالایی دارد.

تحلیل استراتژیک

این تفاهم‌نامه در بزنگاهی امضا شده که سوریه تلاش می‌کند پس از سال‌ها تنش، ثبات انرژی و تولید برق را بازگرداند. از منظر استراتژیک:
تقویت همکاری‌های منطقه‌ای: همکاری با مصر می‌تواند به منزله گامی مهم در جهت بازتعریف روابط اقتصادی سوریه با همسایگان محسوب شود، بخصوص در زمینه انرژی که زیرساخت‌های آن پس از جنگ به شدت ضعیف شده‌اند.
کاهش فشار بر نیروگاه‌های محلی: تأمین گاز از خارج می‌تواند تا حدی بار تولید برق داخلی را کم کرده و به ایجاد الگوی جدیدی برای توسعه پایدار کمک کند.
تلاش برای تنوع‌بخشی به منابع انرژی: در شرایطی که گاز از کشورهای مختلف (آذربایجان، قطر و اکنون مصر) وارد می‌شود، سوریه می‌تواند وابستگی خود به یک منبع خاص را کاهش دهد و از انعطاف بیشتری برخوردار شود.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

برای تحقق کامل این تفاهم‌نامه و اجرایی شدن آن، نیاز به طراحی برنامه عملیاتی دقیق است که شامل موارد زیر شود:
۱. برآورد دقیق نیاز گاز: تعیین حجم گاز مورد نیاز برای نیروگاه‌ها و برنامه زمانی تحویل، تا منابع مناسب تأمین و برنامه‌ریزی شوند.
۲. پیش‌بینی سناریوهای عملیاتی: برنامه‌ریزی برای انتقال گاز از طریق کشتی‌های LNG و شبکه‌های زمینی، با درنظر گرفتن چالش‌های لجستیکی، هزینه‌های تخلیه و توزیع، و نیازهای تعمیرات اساسی در زیرساخت‌ها.
۳. توافقات حقوقی و قراردادهای بلندمدت: تدوین چارچوب حقوقی شفاف بین دو کشور برای تضمین استمرار عرضه گاز و مدیریت وضعیت‌های نامطمئن یا اختلال‌های احتمالی در مسیر انتقال.

بیشتر در همین زمینه: افزایش ۳۰ درصدی ظرفیت تولید نفت ونزوئلا در چشم‌انداز نزدیک از نگاه وزیر انرژی آمریکا

تحلیل سیاسی

این گسترش همکاری در انرژی بین مصر و سوریه نشانه‌ای از جهت‌گیری جدید در تعاملات منطقه‌ای است که به دنبال کاهش انزوای اقتصادی سوریه پس از دوره طولانی بحران و انزوای بین‌المللی است. همزمان با تلاش کشورهای منطقه برای بهبود ثبات داخلی و بازسازی اقتصادی در سوریه پس از سقوط نظام قبلی، توافق با مصر می‌تواند نقش مهمی در ایجاد ثبات نسبی بخش انرژی ایفا کند و زمینه را برای توسعه روابط اقتصادی بیشتر میان کشورهای منطقه فراهم نماید.

همچنین در ادامه بخوانید؛«سوریه قرارداد همکاری گازی با ConocoPhillips و Novaterra امضا کرد»