بر اساس داده‌های Kpler، حجم نفت ذخیره‌شده روی نفتکش‌ها به ۱.۳ میلیارد بشکه رسیده که بالاترین سطح از سال ۲۰۲۰ است. در مقابل، بسیاری از هاب‌های ذخیره‌سازی خشکی مانند کوشینگ آمریکا یا مراکز کارائیب و آفریقای جنوبی خالی یا نیمه‌خالی هستند؛ امری که به ساختار منحنی آتی نفت (Futures Curve) وعدم صرفه اقتصادی ذخیره‌سازی خشکی نسبت داده می‌شود.

در همین حال، صادرات نفت کشورهای تحت تحریم (روسیه، ایران، ونزوئلا) و همچنین رشد تولید کشورهای غیرتحریمی مانند برزیل، کانادا وگویان ادامه دارد. انتظار غالب تحلیلگران این است که قیمت نفت در سال ۲۰۲۶ ضعیف باقی بماند و حتی برنت برای نخستین بار از سال ۲۰۲۰ به میانگین زیر ۶۰ دلار برسد. با این وجود، همین ضعف قیمتی نهایتاً تولیدکنندگان را وادار به تعدیل عرضه و بازگرداندن تعادل بازار خواهد کرد.

تحلیل فنی

۱. پارادوکس ذخیره‌سازی: افزایش شدید Floating Storage در کنار کاهش ذخایر خشکی نشان می‌دهد مازاد عرضه «قابل فروش» است، نه مازاد بدون تقاضا. نفت در انتظار مقصد است، نه بدون مشتری.
۲. ساختار منحنی قیمت: نبود Contango عمیق، انگیزه ذخیره‌سازی بلندمدت را از بین برده و نفت را روی آب نگه داشته است.
۳. تاب‌آوری تقاضای آسیایی: ارقام واردات هند و چین، به‌ویژه نفت تحریمی، نشان می‌دهد قیمت پایین همچنان تقاضای مؤثر ایجاد می‌کند.
۴. رشد عرضه غیرتحریمی: افزایش تولید برزیل، کانادا وگویان مستقل از قیمت، فشار کوتاه‌مدت مازاد عرضه را تشدید کرده است.

تحلیل استراتژیک

• مازاد عرضه فعلی بیشتر ماهیت چرخه‌ای دارد تا ساختاری.
• تداوم قیمت‌های پایین، به‌طور اجتناب‌ناپذیر باعث:
• تعویق پروژه‌های پرهزینه
• کاهش CAPEX شرکت‌های بزرگ
• فشار بودجه‌ای بر کشورهای متکی به نفت
خواهد شد.
• اقدام +OPEC برای بازنگری «ظرفیت تولید پایدار» اعضا، نشانه‌ای روشن از آماده‌سازی برای مدیریت سخت‌گیرانه‌تر عرضه در افق ۲۰۲۷ است.
• بازار به سمت «تعادل از مسیر درد» حرکت می‌کند؛ یعنی اصلاح عرضه نه با تصمیم سیاسی، بلکه با فشار اقتصادی.

تحلیل اجرایی

• مازاد عرضه لزوماً به معنای ضعف بنیادین تقاضا نیست.
• قیمت پایین، ابزار اصلی بازار برای تحمیل انضباط به تولیدکنندگان شده است.
• بازتعادل بازار احتمالاً سریع‌تر از پیش‌بینی‌های رسمی رخ می‌دهد، اما با هزینه مالی و اجتماعی برای تولیدکنندگان.
• برندگان کوتاه‌مدت: مصرف‌کنندگان، دولت‌های مصرف‌کننده، و سیاست‌گذاران ضدتورمی.
• بازندگان میان‌مدت: تولیدکنندگان با هزینه سربه‌سر بالا و بودجه‌های متکی به نفت.

بیشتر در همین زمینه: بازسازی اتحاد راهبردی ریاض–واشنگتن

تحلیل سیاسی

• قیمت پایین نفت به‌طور مستقیم به کاهش فشار تورمی در اقتصادهای بزرگ کمک می‌کند و از این منظر مطلوب دولت‌هاست.
• در مقابل، افزایش بدهی و فشار بودجه‌ای بر کشورهای تولیدکننده می‌تواند به بازتعریف سیاست‌های اقتصادی و حتی ژئوپلیتیکی آنان منجر شود.
• نفت همچنان ابزار سیاست است، اما در این مقطع، سیاست‌مداران مصرف‌کننده بیشترین منفعت را می‌برند.

همچنین در ادامه بخوانید؛ پیامدهای توافق صلح اوکراین بر بازار جهانی نفت؛ کاهش ریسک، بدون بازگشت عرضه روسیه