به گزارش پتروشیمی ها؛ وقتی تأمین یک قطعه حیاتی دو سال به طول می‌انجامد، هر روزِ انتظار یعنی یک قدم نزدیک‌تر شدن به توقف تولید. اما در پتروشیمی پردیس، یک پرسش مسیر را تغییر داد: «اگر راه بیرون بسته است، می‌شود راه تازه ساخت؟» همین نگاه، آغازگر جریان ساخت داخل شد؛ مسیری که از نگرانی برای قطعات حیاتی شروع شد و امروز به طراحی و تولید تجهیزاتی رسیده که نه‌تنها تداوم تولید را تضمین می‌کنند، بلکه در برخی موارد عملکردی فراتر از نمونه‌های خارجی دارند. این روایت، داستان اتکا به دانش بومی و جسارت در ساختن راهی است که پیش‌تر وجود نداشت.