به گزارش پتروشیمی ها؛ اعتصاب غذای جمعی از کارکنان پتروشیمی غدیر، آن هم در دو نقطه حیاتی شرکت—سایت ماهشهر و دفتر مرکزی تهران—تنها یک اعتراض صنفی نیست؛ زنگ خطری است برای مدیریتی که در نخستین ماه‌های حضور خود، تصمیماتی گرفته که نه کارشناسی است و نه انسانی. کاهش کارانه و پاداش بهره‌وری در اوج تورم، و انتقال اجباری کارکنان از تهران به ماهشهر بدون توجه به شرایط خانوادگی، تنها بخشی از سیاست‌هایی است که کارکنان را به نقطه انفجار رسانده است.

اما تناقض بزرگ‌تر اینجاست: چطور شرکتی که مدعی «مشکلات مالی» است، هم‌زمان چند میلیارد تومان برای غرفه‌سازی، برندینگ و نمایشگاه‌های لاکچری در کیش هزینه می‌کند؟

این رفتار نه فقط غیرمنطقی، بلکه توهین‌آمیز است. وقتی یک شرکت نمی‌تواند نیازهای اولیه کارکنانش—از حقوق متناسب با تورم گرفته تا ثبات شغلی—را تأمین کند، چه ضرورتی دارد که در ویترین‌سازی‌های پرهزینه شرکت کند؟ چه اولویتی بالاتر از حفظ کرامت و رضایت نیروهای متخصص وجود دارد؟

در هر صنعت، «برند» یک شرکت نه لوگوست، نه غرفه‌های چندطبقه، نه ویدئوهای تبلیغاتی. برند واقعی یک شرکت، کارکنانش هستند. نیروهایی که سال‌ها در گرما، فشار، شیفت‌های سنگین و شرایط سخت تولید ایستاده‌اند و سودآوری شرکت را رقم زده‌اند. اگر همین نیروها ناراضی، معترض و تحت فشار باشند، هیچ نمایشگاه و هیچ هزینه تبلیغاتی نمی‌تواند تصویر شرکت را نجات دهد.

اینکه مدیریت جدید از یک‌سو دریافتی کارکنان را کاهش دهد و از سوی دیگر منابع شرکت را صرف نمایشگاه‌های پرزرق‌وبرق کند، نشان‌دهنده یک شکاف عمیق در اولویت‌گذاری است؛ شکافی که امروز به اعتصاب غذا رسیده و فردا می‌تواند به بحران‌های بزرگ‌تر تبدیل شود.

بیشتر در همین زمینه: احتمال سقوط قیمت نفت به ۵۰ دلار تا ژوئن ۲۰۲۶

پتروشیمی غدیر باید بداند: هیچ برندی با نارضایتی کارکنان زنده نمی‌ماند. هیچ هزینه تبلیغاتی نمی‌تواند جایگزین اعتماد از دست‌رفته شود. و هیچ مدیریتی نمی‌تواند با فشار و اجبار، سازمانی سالم و پایدار بسازد.

اگر قرار است اصلاحی صورت گیرد، نقطه شروع آن نه کیش و نمایشگاه‌های لوکس، بلکه بازگشت به احترام، عدالت و گفت‌وگو با کارکنان است—همان‌هایی که ستون‌های واقعی این صنعت‌اند.