تفاوت سیاست وزارت نفت و مناطق نفتخیز جنوب در استفاده از نیروهای غیررسمی
در حالیکه وزارت نفت با رویکردی منعطف، نیروهای قرارداد مدتموقت را در سمتهای تخصصی و مشاورهای ستادی بهکار میگیرد، شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب همچنان با تفسیر سختگیرانه قوانین اداری از بهرهگیری مؤثر از این ظرفیت خودداری میکند؛ رویکردی که به باور کارشناسان، مانعی جدی در مسیر انتقال تجربه و تعالی سازمانی است.
به گزارش پتروشیمی ها، وزارت نفت طی سالهای اخیر با توجه به نیازهای تخصصی ستاد، امکان بهکارگیری کارکنان مدتموقت در نقشهای مشاورهای و تخصصی سطح بالا را فراهم کرده است؛ اقدامی که در دفاتر تهران، معاونتها و شرکتهای مادر تخصصی بهطور عملی در جریان است. این رویکرد بر پایه اولویت شایستگی بر وضعیت استخدامی، استفاده از عناوین کارکردی به جای کدهای رسمی، و تفویض اختیار مدیریتی منعطفتر شکل گرفته است.
در مقابل، شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب همچنان با استناد به قوانین اداری سنتی، از بهرهگیری مؤثر از نیروهای متخصص مدتموقت خودداری میکند. کارشناسان معتقدند این سختگیری، مانعی در مسیر انتقال تجربه، پر کردن خلأ مدیریتی ناشی از بازنشستگیها، و حفظ نخبگان در برابر رقباست.
به باور تحلیلگران، تفاوت اصلی میان دو رویکرد در این است که وزارت نفت، ریسک از دست دادن تخصص را بزرگتر از ریسک نقض ساختار استخدامی سنتی میداند؛ در حالیکه مناطق نفتخیز جنوب همچنان به چارچوبهای اداری سخت پایبند مانده است. نتیجه آنکه نیروهای مدتموقت در ستاد وزارت نفت فرصت بیشتری برای کسب مسئولیت و نفوذ دارند، هرچند همچنان فاقد کد سازمانی رسمی مدیریتی هستند.
همچنین بخوانید؛ دولت بهدنبال ادغام صندوقهای بازنشستگی: نفتیها هم مشمول میشوند؟
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما