تعلل هند در تصمیمگیری درباره توسعه نیروگاههای زغالسنگ پس از ۲۰۳۵
مقام ارشد وزارت نیرو هند اعلام کرد که دولت هنوز هیچ تصمیمی درباره توسعه ظرفیت نیروگاههای زغالسنگ پس از سال ۲۰۳۵ نگرفته است. هند قصد دارد تا سال ۲۰۳۵ ظرفیت تولید برق با زغالسنگ را به ۳۰۷ گیگاوات برساند، اما درباره ادامه ساخت نیروگاههای جدید پس از آن «زود است» اظهار نظر شود.
در روزهای اخیر گزارشهایی منتشر شد که بر اساس آن، مقامات در حال بررسی افزایش ظرفیت زغالسنگ تا سال ۲۰۴۷ هستند که میتواند توان تولید را به ۴۲۰ گیگاوات برساند؛ رشدی نزدیک به ۸۷٪ نسبت به ۲۰۲۵.
با وجود رشد چشمگیر انرژیهای تجدیدپذیر، زغالسنگ همچنان ستون اصلی سیستم برق هند است و حدود ۶۰٪ تولید برق را تشکیل میدهد. نصب سالانه ظرفیت جدید زغالسنگ در هند در سال ۲۰۲۴ به ۴ گیگاوات رسید که برابر با رکورد پنجساله ۲۰۲۳ و بالاترین سطح از ۲۰۱۹ است.
مقامات تأکید دارند که به دلیل نیاز به جلوگیری از خاموشی در موجهای گرمای شدید و تامین امنیت انرژی، زغالسنگ در دو دهه آینده همچنان نقش محوری در سیستم برق هند خواهد داشت.
تحلیل فنی
رقم ۳۰۷ گیگاوات تا ۲۰۳۵ بسیار بزرگ است و معادل چندین ده نیروگاه عظیم جدید.
ظرفیت بالقوه ۴۲۰ گیگاوات تا ۲۰۴۷، سیستم برق هند را در سطح چین قرار نمیدهد اما آن را از نظر حجم زغالسنگ در میان بزرگترین مصرفکنندگان جهان تثبیت میکند.
سهم ۶۰٪ زغالسنگ در سبد برق بهمعنای فشار سنگین بر شبکه زغالسنگ، حملونقل ریلی و تأمین داخلی است.
رشد تجدیدپذیرها (خورشیدی، بادی، ذخیرهسازی) نتوانسته بار پایه را جایگزین کند؛ موجهای گرما، بار سرمایشی شدید و رشد جمعیت سبب افزایش تقاضا شدهاند.
تحلیل استراتژیک
امنیت انرژی محور اصلی تصمیمگیری است. هند حاضر نیست ریسک خاموشی و تبعات اقتصادی–سیاسی آن را بپذیرد.
مدل تصمیمگیری «سختافزاری» است: اول ظرفیت پایه پایدار، سپس تجدیدپذیرها.
تأخیر در تصمیمگیری پس از ۲۰۳۵ به دولت اجازه میدهد گزینهها را باز نگه دارد:
در صورت موفقیت ذخیرهسازی باتری و هیدروژن، ممکن است توسعه زغالسنگ متوقف شود.
در غیر اینصورت، ادامه ساخت زغالسنگ گزینه اصلی خواهد بود.
هند میخواهد از بازارهای LNG، نفت و گاز خارجاً وابسته نماند؛ زغالسنگ داخلی سهم بالایی دارد و از نظر ژئوپلیتیکی مستقلتر است.
تحلیل اجرایی (Executive Insight)
پیام کلیدی: هند اولویت را به قابلیت اطمینان شبکه برق میدهد، نه به تاریخهای سیاسی یا نمادین برای خروج از زغالسنگ.
برای شرکتها، سه حوزه جذابیت دارد:
۱. توسعه و ارتقای نیروگاههای زغالسنگ (خصوصاً Ultra Supercritical)
۲. فناوریهای کاهش آلایندگی (CCUS، فیلترها، دینیتریفیکیشن)
۳. زنجیره تأمین داخلی زغالسنگ، حملونقل ریلی و لوجستیک
«پروژههای هایبرید» جذابتر میشوند:
زغالسنگ + خورشیدی/بادی + ذخیرهسازی = کاهش آلایندگی بدون ریسک خاموشی.
تحلیل سیاسی (در صورت نیاز)
هند در مذاکرات آبوهوایی موقعیت خاصی دارد:
تأکید میکند کشورهای ثروتمند مسئول تاریخی انتشار کربن هستند.
اولویت هند «توسعه و امنیت انرژی» است.
تعویق تصمیمگیری پس از ۲۰۳۵ به دهلی اجازه میدهد همزمان:
از فشارهای بینالمللی بکاهد،
و انعطاف تصمیمگیری داخلی را حفظ کند.
همچنین در ادامه بخوانید؛بازگشت احتمالی بانکهای هندی به تجارت نفت روسیه
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما