این ابتکار بخشی از توافقی است که میان ۱۰ کشور اروپایی – از جمله بریتانیا، آلمان، فرانسه، دانمارک، هلند و نروژ – به امضا رسیده و هدف آن تولید تا ۱۰۰ گیگاوات انرژی بادی فراساحلی تا دهه ۲۰۳۰ و اتصال مزارع بادی از طریق کابل‌های زیرآبی به شبکه مشترک برق است.

در حال حاضر بریتانیا حدود ۱۵.۷ گیگاوات ظرفیت بادی خشکی عملیاتی دارد و پیش‌بینی می‌شود این رقم تا سال ۲۰۳۰ به ۲۶ گیگاوات افزایش یابد. این بخش هم‌اکنون حدود ۵۵ هزار شغل ایجاد کرده که انتظار می‌رود تا ۱۱۰ هزار شغل تا پایان دهه افزایش یابد.

علاوه بر آن، بریتانیا به‌تازگی یک مناقصه بی‌سابقه برای توسعه ظرفیت بادی فراساحلی برگزار کرده که ارزش سرمایه‌گذاری بخش خصوصی در این کشور را بیش از ۳۰.۱ میلیارد دلار اعلام کرده و پروژه‌های جدیدی معادل ۸.۴ گیگاوات را برای تأمین برق حدود ۱۲ میلیون خانه در بر خواهد داشت.

دولت بریتانیا این استراتژی را در راستای منافع ملی خود می‌داند و آن را راهی برای خروج از وابستگی به سوخت‌های فسیلی، کاهش هزینه‌ها برای مصرف‌کنندگان و جذب سرمایه‌گذاری خصوصی می‌پندارد.

تحلیل فنی

گسترش ظرفیت انرژی بادی در بریتانیا و اروپا، بویژه در مقیاس فراساحلی، از نظر فنی با چند واقعیت کلیدی همراه است:
۱. ظرفیت تولید و کارایی: فناوری توربین‌های بادی فراساحلی به‌ویژه در عمق‌های بیشتر با طراحی‌های شناور باعث افزایش تولید برق می‌شود و امکان بهره‌برداری از بادهای قوی‌تر و پایدارتر را فراهم می‌سازد.
۲. زیرساخت شبکه برق: اتصال مزارع بادی از طریق کابل‌های HVDC (پُرانرژی با ولتاژ بالا) نیازمند توسعه شبکه انتقال برق با کمترین تلفات برقی است. چنین شبکه‌ای، انتقال برق میان کشورهای مختلف را ممکن می‌سازد اما به استانداردها و هماهنگی گسترده میان اپراتورها نیاز دارد.
۳. چالش تغییرپذیری تولید: انرژی بادی مانند خورشید، متغیر و غیرقابل پیش‌بینی است. افزایش بیش از حدِ ظرفیت بادی بدون سیستم‌های ذخیره‌سازی کافی یا پشتیبانی انعطاف‌پذیر می‌تواند ناپایداری تولید را تقویت کند. همین امر ضرورت توسعه همزمان زیرساخت‌های ذخیره انرژی و مدیریت شبکه را افزایش می‌دهد.

بیشتر در همین زمینه: گام بلند «اهداف» در پتروپالایش کنگان؛ امید تازه برای بازنشستگان نفت

تحلیل استراتژیک

این پروژه در سطح اروپا یک گام استراتژیک برای تقویت امنیت انرژی، استقلال ژئواقتصادی و آمادگی در برابر بی‌ثباتی بازار سوخت‌های فسیلی محسوب می‌شود:

• امنیت انرژی: کاهش وابستگی به واردات گاز و نفت، به‌ویژه از مناطق سیاسی پرتنش، اهداف بلندمدت اروپا در زمینه امنیت انرژی را تقویت می‌کند.
• نوآوری و سرمایه‌گذاری: جذب سرمایه‌گذاری بخش خصوصی و همکاری میان شرکت‌ها و کشورهای مختلف می‌تواند اقتصاد دانش‌بنیان انرژی پاک را تقویت کند. حدود ۱۰۰ شرکت صنعتی در این پروژه ابراز علاقه‌مندی کرده‌اند که نشان‌دهنده پتانسیل اقتصادی بزرگ این بازار است.
• اشتغال و توسعه صنعتی: افزایش ظرفیت انرژی بادی منجر به رشد بخش‌های مرتبط با ساخت و نصب توربین‌ها، کابل‌های زیرآبی، تأسیسات پشتیبان و خدمات مرتبط می‌شود و می‌تواند ایجاد شغل قابل‌توجهی را به همراه داشته باشد.

تحلیل اجرایی

در سطح اجرایی، این پروژه نیازمند سه محور اساسی است:
۱. هماهنگی چندملیتی: ایجاد سازوکارهای مدیریت مشترک شبکه، هماهنگی قانونی و استانداردهای سازگار، و مشارکت فعال بخش خصوصی ضروری است.
۲. سرمایه‌گذاری زیرساختی: موازنه میان سرمایه‌گذاری در تولید انرژی و شبکه انتقال برق باید مورد توجه قرار گیرد تا از بروز گلوگاه در انتقال یا هدررفت انرژی جلوگیری شود.
۳. توانمندسازی انسانی: برنامه‌های آموزشی و توسعه مهارت برای نیروی انسانی در بخش انرژی بادی و مهندسی شبکه، برای بهره‌برداری و نگهداری پایدار ضروری هستند.

تحلیل سیاسی

در فضای ژئوپلیتیک فعلی، این اقدام بریتانیا و کشورهای اروپایی حاوی پیام‌های مهمی است:

• تقابل با سیاست‌های انرژی آمریکا: در حالی‌که برخی مقامات در آمریکا به کاهش تمرکز بر انرژی بادی تمایل نشان داده‌اند، اروپا مسیر متفاوتی را برای افزایش سهم انرژی‌های تجدیدپذیر اتخاذ کرده است.
• تقویت اتحاد اروپایی: این پروژه نشان‌دهنده میل اروپا به همکاری منطقه‌ای گسترده برای مقابله با شوک‌های جهانی انرژی و کاهش اثرات نوسانات قیمتی سوخت‌های فسیلی است.
• رهیافت بلندمدت vs کوتاه‌مدت: سرمایه‌گذاری در انرژی پاک یک استراتژی بلندمدت است که با اهداف اقلیمی و توسعه پایدار هم‌راستا است، اما نیاز به مدیریت هوشمند سیاست‌گذاری و پشتیبانی مالی دارد تا اثرات اقتصادی و اجتماعی آن بهینه شود.

همچنین در ادامه بخوانید؛ بدترین سال اکتشاف نفت و گاز در تاریخ بریتانیا