بزرگ‌ترین سهمیه به Hengli Petrochemical با ۲ میلیون تن تعلق گرفته و پس از آن Rongsheng با ۷۵۰ هزار تن و چند پالایشگاه دیگر مانند Shenghong و Hongrun سهم‌های کوچک‌تری دریافت کرده‌اند.

این سهمیه‌ها به‌صورت فوری قابل استفاده‌اند و به محموله‌هایی مربوط می‌شوند که تا پایان سال به چین برسند. در عرف بازار چین، «پایان سال» مترادف است با خرید شتاب‌زده محموله‌های سرگردان در نزدیکی بنادر، به‌ویژه در سواحل ژوشان.

تی‌پات‌ها نقش کلیدی در مصرف نفت‌های تحریمی ایران، ونزوئلا و روسیه دارند و با افزایش سهمیه، این پالایشگاه‌ها به‌سرعت این محموله‌ها را جذب می‌کنند.

همین مسئله موجب شده قیمت نفت ترش فوری و حتی نشانگر دوبی که هفته‌ها در رکود بود، کمی تقویت شود.

این تصمیم در حالی اتخاذ شده که آمریکا در ماه‌های اخیر تحریم‌های گسترده‌تری علیه پالایشگاه‌های شاندونگ اعمال کرده است. با این حال، در چین خستگی از تحریم‌ها مشهود است و خریداران چینی به‌جای توجه به بیانیه‌های واشنگتن، بیشتر جذب نفت‌های ارزان شده‌اند.

بیشتر در همین زمینه: شفاف‌سازی «شاروم» درباره ادغام تالارهای مرکز مبادله ارز و طلا

همزمان، سه پالایشگاه ورشکسته شاندونگ نیز با مالکان جدید دوباره فعال شده و اکنون در صف دریافت سهمیه قرار گرفته‌اند. این روند تلاش پکن برای کنترل ظرفیت مازاد پالایشی را کم‌رنگ کرده و نشان می‌دهد فشارهای استانی و نیاز به اشتغال همچنان بر سیاست‌های مرکزی غلبه دارد.

پیام کلی برای بازار جهانی روشن است: چین دوباره در حال خرید نفت است.
اگرچه این بازگشت ناگهانی و باشکوه نیست، اما برای جلوگیری از سقوط بیشتر قیمت نفت ترش کافی است و نوعی آرامش نسبی را به بازار بازگردانده است.

تحلیل فنی (Technical Analysis)

افزایش سهمیه واردات از ۶.۰۴ به ۸ میلیون تن یک ۱۳–۱۵٪ رشد سالانه ایجاد کرده و نشان از نیاز فوری برخی پالایشگاه‌ها به خوراک دارد.
حجم‌های کوچک اما پیوسته واردات تی‌پات‌ها معمولاً تأثیر لحظه‌ای بر اسپرد نفت ترش–شیرین می‌گذارد و می‌تواند ایجاد پایه حمایتی برای قیمت دوبی و Oman-Dubai spread کند.
با فعال شدن پالایشگاه‌های بازسازی‌شده شاندونگ، ظرفیت پالایشی جدید به بازار بازمی‌گردد که می‌تواند موجب تقویت تقاضای نفت‌های سنگین و ترش شود.
سهمیه‌های قابل مصرف آنی معمولاً نشان‌دهنده تقاضای فیزیکی نزدیک به تحویل است که برای کشتی‌هایی که هم‌اکنون در سواحل چین در انتظار تخلیه هستند، اهمیت دارد.

تحلیل استراتژیک (Strategic Analysis)

چین با این اقدام پیام می‌دهد که تأمین انرژی ارزان را بر انضباط سیاستی و فشارهای خارجی مقدم می‌داند.
افزایش سهمیه به معنای ادامه جذب نفت ایران و روسیه است، یعنی چین همچنان بازار ثانویه اصلی نفت تحریمی باقی می‌ماند.
بی‌توجهی روزافزون چین به تحریم‌های آمریکا نشان‌دهنده کاهش اثرگذاری ابزار تحریم در بازار نفت آسیاست.
احیای پالایشگاه‌های ورشکسته شاندونگ تقویت‌کننده محور اقتصاد منطقه‌ای–استانی در برابر سیاست صنعتی پکن است.
این روند می‌تواند تعادل جدیدی در بازار ایجاد کند: آمریکا فشار تحریمی را بالا می‌برد، اما چین با افزایش سهمیه رسماً اعلام می‌کند که «خلاء بازار» را پر خواهد کرد.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

افزایش سهمیه‌ها احتمالاً کف قیمتی نفت‌های ترش را در کوتاه‌مدت تثبیت می‌کند.
نفت ایران، به‌دلیل انعطاف‌پذیری در ساختار تحویل، برنده اصلی این تصمیم خواهد بود.
معامله‌گران بین‌المللی باید انتظار افزایش کشتی‌های تغییر پرچم‌داده، تغییر مسیر داده یا STS در نزدیکی ژوشان را داشته باشند.
برای فروشندگان منطقه‌ای، این اعلام سهمیه یک پنجره کوتاه‌مدت فروش ایجاد می‌کند که احتمالاً تا اوایل ۲۰۲۶ ادامه خواهد یافت.
شرکت‌ها و دولت‌هایی که در بازار نفت ترش فعالیت می‌کنند باید افت بیشتر قیمت‌ها را منتفی بدانند و استراتژی عرضه خود را متناسب با بازگشت چین تنظیم کنند.

در ادامه بخوانید؛پالایشگاه تحریم‌شده «یولونگ» چین با نفت روسیه شکوفا می‌شود