برآوردها نشان می‌دهد نرخ ذخیره‌سازی چین در دسامبر به ۲.۶۷ میلیون بشکه در روز رسیده که بالاترین سطح از زمان بحران کووید در سال ۲۰۲۰ است. این رفتار خرید تهاجمی در حالی رخ داده که تقاضای واقعی سوخت در داخل چین ضعیف بوده و رشد اقتصادی نیز با چالش‌هایی مواجه است.

تحلیلگران معتقدند چین با در نظر گرفتن سطح قیمتی حدود ۶۰ دلار برای هر بشکه به‌عنوان «قیمت جذاب»، از فرصت استفاده کرده و با توسعه ظرفیت مخازن، اقدام به جذب بخش مهمی از مازاد عرضه جهانی کرده است. برآورد Kpler نشان می‌دهد چین در سال ۲۰۲۶ نیز می‌تواند تا ۱۷۰ میلیون بشکه به ذخایر خود بیفزاید.

تحلیل فنی

از منظر فنی بازار نفت، رفتار چین مصداق بارز Demand Substitution via Stockbuilding است؛ یعنی جایگزینی تقاضای مصرفی با تقاضای ذخیره‌ای. داده‌های تراز عرضه–پالایش نشان می‌دهد شکاف میان واردات و فرآورش پالایشگاهی مستقیماً به ذخایر منتقل شده است.

در دسامبر ۲۰۲۵ این شکاف به حدود ۲.۶۷ میلیون بشکه در روز رسید که نشان‌دهنده جذب فیزیکی مازاد عرضه بدون تبدیل به مصرف نهایی است. به بیان دقیق‌تر، چین به‌صورت عملی نقش یک «مخزن جذب شوک» را برای بازار جهانی ایفا کرده است.

از دید مهندسی بازار انرژی، توسعه ۳۲ میلیون بشکه ظرفیت جدید در ۲۰۲۵ و برنامه افزودن ۹۴ میلیون بشکه دیگر در ۲۰۲۶، به چین امکان می‌دهد رفتار خرید خود را به یک ابزار ساختاری تبدیل کند، نه یک واکنش مقطعی.

بیشتر در همین زمینه: آزمایشگاه‌های پتروشیمی بندرامام استاندارد جهانی را پس از ۲۰ سال احیا کرد

تحلیل استراتژیک

در سطح استراتژیک، انباشت نفت خام بخشی از دکترین Energy Security Buffering چین است. این کشور با استفاده از قیمت‌های پایین و نوسانات ژئوپلیتیک، عملاً در حال تبدیل نفت به یک دارایی راهبردی همانند طلا یا ذخایر ارزی است.

چین به جای وابستگی صرف به جریان لحظه‌ای واردات، در حال ساخت «قدرت مانور زمانی» است؛ یعنی توان ادامه مصرف حتی در صورت اختلال شدید در زنجیره عرضه جهانی.
برآورد Kpler از مازاد عرضه جهانی در ۲۰۲۶ (حدود ۱.۸ میلیون بشکه در روز) نشان می‌دهد چین می‌تواند تا یک‌سوم این مازاد را جذب کرده و مانع سقوط ساختاری قیمت‌ها شود. این نقش، چین را از یک مصرف‌کننده بزرگ به یک تنظیم‌کننده غیررسمی بازار جهانی نفت تبدیل کرده است.

تحلیل اجرایی

برای بازیگران بازار نفت، رفتار چین پیام روشنی دارد:

قیمت‌های جهانی دیگر فقط تابع مصرف واقعی نیستند، بلکه به شدت به تصمیمات ذخیره‌سازی دولتی وابسته شده‌اند.

چین با ایجاد کف قیمتی در محدوده ۶۰ تا ۷۰ دلار، عملاً به بازار سیگنال می‌دهد که در سطوح پایین‌تر، تقاضای ذخیره‌ای فعال خواهد شد. این موضوع ریسک سقوط شدید قیمت را کاهش داده و نوسانات بازار را از جنس «کنترل‌شده» می‌کند نه «بحرانی».

به بیان مدیریتی، چین در حال ایفای نقش Shock Absorber برای بازار جهانی نفت است؛ بدون آنکه الزاماً موتور رشد تقاضای واقعی باشد.

تحلیل سیاسی

در بعد سیاسی، انباشت نفت خام توسط چین بازتابی از نگاه احتیاط‌آمیز این کشور به محیط بین‌الملل است؛ به‌ویژه در شرایطی که سیاست خارجی آمریکا، تحریم‌های نفتی و بی‌ثباتی ژئوپلیتیک قابل پیش‌بینی نیستند.

ذخیره‌سازی گسترده نفت برای پکن نه صرفاً یک اقدام اقتصادی، بلکه ابزاری برای کاهش آسیب‌پذیری سیاسی و افزایش استقلال راهبردی محسوب می‌شود.
به این ترتیب، نفت در سیاست انرژی چین از یک کالای مصرفی به یک مؤلفه قدرت ملی تبدیل شده است؛ مؤلفه‌ای که مستقیماً بر موازنه قدرت در بازار جهانی انرژی اثر می‌گذارد

همچنین در ادامه بخوانید؛ موج جدید عرضه LNG؛ نفس تازه‌ای برای امنیت گازی اروپا