انباشت حیرتانگیز ذخایر نفت خام چین، بازارها را سردرگم کرده است
چین از ماه مارس تاکنون روزانه نزدیک به یک میلیون بشکه نفت خام به ذخایر خود افزوده است؛ اقدامی که با تصویب «قانون جدید انرژی» در ژانویه ۲۰۲۵ شتاب گرفته و شرکتهای خصوصی را ملزم کرده تا ذخایر نفتی بیشتری نگهداری کنند.
در حال حاضر حدود ۶۰ درصد ظرفیت انبارهای نفت چین پر شده و رشد ذخیرهسازی احتمالاً تا زمان بهرهبرداری از تأسیسات جدید در سال ۲۰۲۶ کند خواهد شد.
با وجود رکود نسبی تقاضای داخلی و نزدیک شدن به نقطه اوج مصرف سوختهای حملونقلی، حجم واردات نفت خام چین بالا مانده است. این واردات باعث حفظ قیمت جهانی نفت در محدوده ۷۰–۶۰ دلار در هر بشکه شده؛ اما هدف اصلی پکن حمایت از قیمتها نیست، بلکه تقویت امنیت انرژی و استفاده از فرصت خرید نفت تحریمی از روسیه و ایران است.
تحلیلگران برآورد میکنند که چین برخلاف ایالات متحده، دادههای رسمی موجودی نفت خود را منتشر نمیکند و از اختلاف میان حجم واردات و مصرف پالایشگاهی میتوان میزان ذخیرهسازی را تخمین زد. بر اساس برآورد شرکت گانور، از ماه مارس نرخ انباشت نفت در چین به حدود یک میلیون بشکه در روز رسیده است.
قانون جدید انرژی، شرکتهای خصوصی را عملاً به «بازوی ذخیرهسازی استراتژیک» دولت تبدیل کرده و چین قصد دارد تا دو سال آینده ۱۱ پایگاه ذخیرهسازی جدید احداث کند. انگیزههای اصلی این سیاست شامل:
• خرید نفت تحریمی از روسیه و ایران،
• پاسخ به نااطمینانیهای ژئوپلیتیکی و جنگ تجاری با آمریکا،
• و تقویت تابآوری انرژی ملی در برابر اختلالات احتمالی عرضه است.
برخی تحلیلگران، از جمله رابین میلز (Qamar Energy)، احتمال میدهند بخشی از این انباشت میتواند آمادهسازی برای سناریوهای بحرانی همچون درگیری نظامی یا محاصره نفتی باشد؛ هرچند احتمال حمله قریبالوقوع به تایوان را بعید میدانند. دادههای اخیر شرکت ورتکسا نیز نشان میدهد سرعت رشد ذخایر در سهماهه سوم کاهش یافته و تا زمان بهرهبرداری از ظرفیتهای جدید، رشد موجودی نفتی چین به نقطه اشباع نزدیک شده است.
تحلیل فنی
افزایش روزانه یک میلیون بشکهای ذخایر چین معادل جذب حدود یک درصد از عرضه جهانی است؛ عاملی که از سقوط قیمتها جلوگیری کرده است. اما با پر شدن تدریجی انبارها، این اثر حمایتی احتمالاً تا پایان ۲۰۲۵ کاهش مییابد. ساخت ۱۱ پایگاه جدید ذخیرهسازی تا ۲۰۲۶، ظرفیت ذخیره را بیش از ۲۰ درصد افزایش میدهد و میتواند بازار را در برابر شوکهای ژئوپلیتیکی آینده مقاومتر اما نوسانیتر کند.
تحلیل استراتژیک
چین با این سیاست در حال ایجاد سپر انرژی راهبردی است تا در برابر تحریمها، جنگ تجاری و حتی بحران تنگه مالاکا آسیبپذیر نباشد. این اقدام بخشی از راهبرد کلان «خودکفایی در امنیت انرژی» است و نشاندهنده گذار از وابستگی به بازار آزاد به سمت مدیریت دولتی ذخایر حیاتی محسوب میشود. همزمان، با خرید نفت تحریمی روسی و ایرانی، پکن ضمن کاهش هزینه واردات، نفوذ ژئواقتصادی خود در اوراسیا را تعمیق میبخشد.
تحلیل اجرایی (Executive Insight)
در کوتاهمدت، بازار جهانی نفت از رشد ذخایر چین سود میبرد، زیرا مازاد عرضه جذب میشود. اما از سال ۲۰۲۶، با تکمیل تأسیسات جدید و اشباع مخازن، ممکن است کاهش واردات چین منجر به افت قیمت جهانی شود. برای صادرکنندگان، از جمله ایران، بهمعنای لزوم قراردادهای پایدار بلندمدت با چین است تا از نوسانات وارداتی این کشور مصون بمانند. همچنین، سیاست ذخیرهسازی چین نشان میدهد که نفت تخفیفی تحریمی همچنان یکی از ابزارهای کلیدی تجارت انرژی در اوراسیاست.
تحلیل سیاسی
انباشت ذخایر نفت در چین، پیام روشنی برای ایالات متحده و متحدانش دارد: پکن قصد دارد هرگونه فشار انرژی یا تحریم احتمالی را بیاثر کند. همزمان، این اقدام با سیاست همپوشانی انرژی با روسیه و ایران همراستا است و در چارچوب محور شرقی جدید (Beijing–Moscow–Tehran) قابل تفسیر است. در عین حال، با مهار رشد تقاضای واقعی و تمرکز بر ذخیرهسازی، چین پیام احتیاطی به بازار میفرستد: «پایداری، نه رشد؛ امنیت، نه رقابت».
جمعبندی:
سیاست انباشت نفت چین نهتنها ابزار اقتصادی برای خرید نفت ارزان است، بلکه بخشی از معماری جدید امنیت ملی این کشور محسوب میشود. در سالهای ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶، چین از مشتری صرف نفت به بازیگر تعیینکننده تعادل بازار جهانی انرژی تبدیل خواهد شد.
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما