به گزارش پتروشیمی ها؛ میادین قدیمی سیبری غربی و منطقه ولگا-اورال در حال تهی شدن‌اند و کمبود نیروی انسانی ناشی از جنگ نیز این افت را تشدید کرده است.

پیش‌بینی می‌شود تولید نفت روسیه تا سال ۲۰۳۰ بیش از ۲۰٪ کاهش یابد و به حدود ۸ میلیون بشکه در روز برسد، در حالی که تقاضای جهانی در همان بازه رو به افزایش است (بین ۱۰۳ تا ۱۱۳ میلیون بشکه در روز).

این کاهش می‌تواند شکافی جدی در تأمین انرژی جهان ایجاد کند.

موانع اصلی روسیه:

• فقدان فناوری‌های غربی: نرم‌افزارهای هوش مصنوعی برای تصویرسازی مخزن، تجهیزات حفاری افقی چندمایلی، ابزارهای MWD و LWD، پمپ‌های هیدرولیکی پرقدرت و دکل‌های پیشرفته.

بیشتر در همین زمینه: آریاساسول میزبان سومین جلسه کارگروه تخصصی برق شرکت‌های زیرمجموعه هلدینگ خلیج فارس

• کمبود نیروی انسانی: جذب جوانان به جنگ اوکراین، کاهش نیروهای متخصص وعدم امکان جایگزینی.

• مشکلات سرمایه‌ای: هزینه بالای ساخت تجهیزات پیشرفته (نمونه: یک اسپرد شکست هیدرولیکی ~۶۰ میلیون دلار).

• فرسودگی میادین سنتی: افت طبیعی تولید در مخازن قدیمی سیبری غربی و ولگا.

تحلیل فنی

• تولید نفت روسیه در گذشته با فناوری غربی به‌ویژه در پروژه‌های شیل (شبیه تجربه آمریکا) قابل احیا بود، اما تحریم‌ها این مسیر را مسدود کرده است.

• فناوری‌های کلیدی همچون دکل‌های Super-Spec، نرم‌افزارهای لرزه‌نگاری مبتنی بر AI، ابزارهای حفاری هوشمند و پمپ‌های فوق‌فشار در اختیار غرب است و روسیه جایگزین داخلی ندارد.

• میادین قدیمی با افت فشار طبیعی مواجه‌اند؛ بدون تزریق گسترده و فناوری‌های EOR، حفظ تولید غیرممکن خواهد بود.

تحلیل استراتژیک

• کاهش ظرفیت تولید روسیه معادلات اوپک‌پلاس را به هم می‌زند. عربستان سعودی که به دنبال تعادل قیمت برای اجرای برنامه Vision ۲۰۳۰ است، از این وضعیت سود می‌برد.

• روسیه برای جبران کاهش درآمد مجبور خواهد شد یا امتیازات بیشتری به چین و هند بدهد (تخفیف‌های سنگین در فروش نفت) یا وابستگی خود به سایر شرکا (ایران، ترکیه) افزایش دهد.

• اگر افت تولید به سطح پیش‌بینی‌شده برسد، روسیه نقش تعیین‌کننده خود در بازار نفت را تا حدی از دست خواهد داد و اوپک (به‌ویژه عربستان) قدرت بیشتری در تعیین قیمت پیدا خواهد کرد.

بینش اجرایی (Executive Insight)

• بازار جهانی: کمبود عرضه از روسیه احتمالاً از ۲۰۲۷ به بعد به افزایش قیمت‌ها کمک می‌کند، خصوصاً اگر تقاضا طبق پیش‌بینی‌های اوپک به بیش از ۱۱۰ میلیون بشکه برسد.

• سرمایه‌گذاران و شرکت‌های انرژی: این روند فرصت‌هایی برای تولیدکنندگان شیل آمریکا، برزیل و حتی آفریقا ایجاد می‌کند تا شکاف عرضه را پر کنند.

• برای کشورهای واردکننده: اروپا و آسیا باید تنوع‌بخشی به منابع واردات و سرمایه‌گذاری در انرژی‌های جایگزین را تسریع کنند.

• برای روسیه: بدون دسترسی به فناوری‌های غربی، تنها گزینه باقی‌مانده اتکا به چین و تا حدی هند است، اما این وابستگی منجر به کاهش نفوذ ژئوپلیتیکی در بازار جهانی خواهد شد.