برآورد جدید نشان می‌دهد تولید نفت خام آمریکا (شامل میعانات گازی) به‌طور متوسط ۱۳.۵۹ میلیون بشکه در روز در ۲۰۲۵ و ۱۳.۵۸ میلیون بشکه در روز در ۲۰۲۶ خواهد بود. این رقم در سال ۲۰۲۴ برابر با ۱۳.۲۳ میلیون بشکه در روز بوده است.

جزئیات فصلی EIA برای دوره ۲۰۲۵–۲۰۲۶ نشان‌دهندۀ رسیدن تولید به ۱۳.۸۲ میلیون بشکه در روز در سه‌ماهه چهارم ۲۰۲۴ و سپس کاهش ملایم در فصل‌های اول تا سوم ۲۰۲۵، پیش از آنکه در سه‌ماهه چهارم دوباره کمی افزایش یابد.

بررسی نسخه‌های قبلی STEO (سپتامبر و اکتبر) نشان می‌دهد که EIA طی ماه‌های اخیر به‌طور پیوسته پیش‌بینی‌های تولید آمریکا را رو به بالا اصلاح کرده است. رکوردزنی تولید ماهانه در ژوئن، ژوئیه و اوت ۲۰۲۵—با بیشترین مقدار تاریخ یعنی ۱۳.۷۹۴ میلیون بشکه در روز در اوت—اصلی‌ترین دلیل این بازنگری صعودی است.

در بخش تفکیک تولید نیز:

• Lower ۴۸ (غیر از خلیج مکزیک) همچنان سهم غالب را با حدود ۱۱.۲۶ میلیون بشکه/روز در ۲۰۲۵ دارد.
• خلیج فدرال مکزیک سهمی نزدیک به ۱.۹ میلیون بشکه/روز خواهد داشت.
• آلاسکا سهمی بین ۰.۴۲ تا ۰.۴۸ میلیون بشکه/روز را به خود اختصاص می‌دهد.

بیشتر در همین زمینه: حمایت دستگاه قضایی از احیای مجدد تولید در پتروشیمی آبادان

تحلیل فنی

• بازنگری صعودی پیوسته از سپتامبر تا نوامبر نشان می‌دهد EIA نسبت به توان عملیاتی صنعت، به‌ویژه در حوزه‌های شیل Permian و Bakken، اطمینان بیشتری پیدا کرده است.
• فاصله اندک میان پیش‌بینی‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ (حدود ۱۰ هزار بشکه در روز) نشان‌دهندۀ ثبات نسبی روند تولید است، هرچند افت تدریجی در سال ۲۰۲۶ از تضعیف احتمالی نرخ حفاری و کاهش خزش تولید چاه‌های شیل حکایت دارد.
• رکوردزنی‌های متوالی در تابستان ۲۰۲۵ با رسیدن به محدوده ۱۳.۷ تا ۱۳.۸ میلیون بشکه در روز عملاً سقف جدیدی برای ظرفیت تولید آمریکا تعریف کرده است.
• سهم پایدار خلیج مکزیک با روند صعودی جزئی نشان‌دهنده ورود پروژه‌های فراساحل جدید به مدار تولید است.

تحلیل استراتژیک

• افزایش پیش‌بینی تولید آمریکا در شرایطی رخ می‌دهد که بازار جهانی با نگرانی از مازاد عرضه در ۲۰۲۶ مواجه است؛ این موضوع می‌تواند فشار بیشتری بر OPEC+ وارد کند و تصمیمات این گروه برای مدیریت بازار را دشوارتر نماید.
• ثبات تولید آمریکا در کانال ۱۳.۵ تا ۱۳.۶ میلیون بشکه در روز به معنای حفظ نقش این کشور به‌عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده و یکی از تعیین‌کنندگان قیمت جهانی خواهد بود.
• کاهش ملایم سال ۲۰۲۶ می‌تواند به تعادل بازار و جلوگیری از سقوط قیمت‌ها کمک کند، اما نسبت به کاهش‌های عمیق (Deep Cut) قابل اتکا نیست.
• این روند برای کشورهای صادرکننده نفت—از جمله ایران—به معنای استمرار رقابت شدید در بازار آسیا و ادامه فشار بر سهم بازار صادراتی خواهد بود.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

• برای تحلیلگران بازار انرژی، روند انتشار STEO نشان می‌دهد که سیگنال‌های ماهانه EIA بسیار مهم‌تر از گزارش‌های فصلی سایر نهادها هستند؛ زیرا بازتاب دقیق‌تری از تحولات شیل ارائه می‌دهند.
• پالایشگاه‌ها و شرکت‌های بازرگانی نفت باید انتظار داشته باشند که نوسان عرضه آمریکا در ۲۰۲۶ محدود و کنترل‌پذیر باشد و بازار با شوک منفی جدی مواجه نشود.
• برای سیاست‌گذاران انرژی (خصوصاً در کشورهای تولیدکننده)، پایداری تولید آمریکا نشان‌دهنده ضرورت تنوع‌سازی سبد مشتریان، ارتقای کیفیت محصولات صادراتی و ایجاد مدل‌های قیمت‌گذاری رقابتی‌تر است.
• شرکت‌های حمل‌ونقل نفتکش باید افت ۲۰۲۶ را غیرمؤثر بر تقاضای کلی حمل بدانند، زیرا فاصله کاهش بسیار کم است و صادرات آمریکا (به‌ویژه به اروپا و آسیا) همچنان بالا خواهد بود.

در ادامه بخوانید؛ تثبیت سیاست تولید اوپک‌پلاس تا پایان ۲۰۲۶ و تصویب چارچوب جدید ظرفیت‌سنجی