در عین حال، تحلیلگران معتقدند این مازاد عرضه پایدار نخواهد بود و بازار از اواخر ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۷ به‌تدریج متعادل می‌شود. گلدمن ساکس تأکید دارد که ۲۰۲۶ آخرین سال «موج عرضه نفت» است، در حالی که موج عرضه LNG بسیار طولانی‌تر بوده و صادرات LNG تا سال ۲۰۳۰ بیش از ۵۰٪ افزایش خواهد یافت.

در بخش پایین‌دستی، برخلاف بازار بالادستی، حاشیه سود پالایشی—به‌ویژه دیزل و بنزین—قوی باقی می‌ماند. از سوی دیگر، شیل آمریکا حتی با قیمت حدود ۶۰ دلار برای WTI، انعطاف‌پذیری خود را حفظ می‌کند و تمرکز ادغام‌وتملیک‌ها به سمت دارایی‌های گازمحور افزایش می‌یابد. در چنین فضایی، شرکت‌های بزرگ نفتی با توازن راهبردی دشوارتری میان کاهش هزینه‌ها، مدیریت بازخرید سهام و سرمایه‌گذاری‌های بالادستی مواجه خواهند بود.

تحلیل فنی

۱. عدم تعادل عرضه–تقاضا:
• مازاد عرضه نزدیک به ۴ میلیون بشکه در روز نشان‌دهنده فشار ساختاری بر قیمت‌هاست.
• تداوم این وضعیت، در نبود اختلالات بزرگ عرضه یا کاهش تولید اوپک‌پلاس، مستلزم قیمت‌های پایین‌تر برای بازتعادل بازار است.
۲. موج‌های عرضه انرژی:
• نفت: موج عرضه رو به پایان در ۲۰۲۶.
• گاز/LNG: موج بلندمدت‌تر با رشد شدید ظرفیت صادراتی، که پیامدهای قیمتی و ژئوپلیتیکی گسترده‌تری دارد.
۳. پایین‌دست قوی:
• نرخ بالای بهره‌برداری پالایشگاه‌ها و کرک‌اسپردهای بالای دیزل، به‌ویژه در اروپا و آمریکا.
• توازن تولید بنزین و دیزل به حمایت از حاشیه سود پالایشی منجر می‌شود.
۴. شیل آمریکا:
• حفظ تولید در قیمت‌های حدود ۶۰ دلار با تمرکز بر بهره‌وری، کاهش هزینه چرخه عمر و هم‌افزایی‌های ناشی از M&A.
• حوضه پرمیان همچنان ستون فقرات عرضه نفت آمریکا باقی می‌ماند و بیش از ۵۰٪ تولید خشکی آمریکا را در ۲۰۲۶ تأمین می‌کند.

تحلیل استراتژیک

• تغییر تمرکز سرمایه:
شرکت‌های بزرگ نفتی به‌طور فزاینده سرمایه را از پروژه‌های تجدیدپذیر به بالادست نفت و گاز و اکتشافات مرزی منتقل می‌کنند؛ اقدامی با هدف یافتن «کشف فیل‌گونه» (Elephant Discovery).
• گاز به‌عنوان دارایی استراتژیک:
رشد تقاضای LNG، افزایش مصرف برق (به‌ویژه ناشی از مراکز داده و هوش مصنوعی)، و نقش گاز در امنیت انرژی، دارایی‌های گازی آمریکا را به کانون ادغام‌وتملیک‌ها تبدیل می‌کند.
• ریسک ژئوپلیتیک:
اختلالات احتمالی از سوی روسیه، ونزوئلا و ایران می‌تواند تعادل شکننده بازار را بر هم بزند، اما ظرفیت مازاد محدود اوپک‌پلاس دامنه واکنش را کاهش می‌دهد.

تحلیل اجرایی

• سال ۲۰۲۶ سال مدیریت بقا و بهینه‌سازی ساختاری برای شرکت‌های نفتی است، نه توسعه تهاجمی.
• کاهش بازخرید سهام نخستین اهرم تعدیل مالی خواهد بود، پیش از کاهش جدی سرمایه‌گذاری‌ها.
• شرکت‌هایی که بتوانند هم‌زمان هزینه‌های ساختاری را کاهش دهند، پرتفوی دارایی‌های گازمحور را تقویت کنند و از حاشیه سود پایین‌دستی بهره ببرند، در موقعیت بهتری برای جهش قیمتی احتمالی در ۲۰۲۷–۲۰۲۸ قرار خواهند گرفت.

بیشتر در همین زمینه: پرونده ارزهای نفتی؛ رسوایی تازه در راه است؟ دلارهای نفتی کجاست؟

تحلیل سیاسی

• فشارهای تحریمی و سیاست‌گذاری انرژی، به‌ویژه در قبال روسیه، ایران و ونزوئلا، نقش «ریسک‌های جهشی» را ایفا می‌کنند، اما در شرایط مازاد عرضه، اثرگذاری آن‌ها محدودتر و کوتاه‌مدت‌تر از دوره‌های بازار تنگ است.

در مجموع، تصویر ۲۰۲۶ تصویری از فراوانی بالادستی، تنگنای انتخاب‌های راهبردی و قدرت پایین‌دست است؛ سالی که پایه‌های رقابت و سودآوری دهه آینده صنعت نفت و گاز در آن بازچینی می‌شود

همچنین در ادامه بخوانید؛ سال سخت دیگر در پیشِ صنعت نفت؛ بازار ضعیف، اما غول‌ها همچنان مقاوم