کمبود سرمایهگذاری میتواند منجر به بحران عرضه نفت شود
امین ناصر، مدیرعامل شرکت سعودی آرامکو، هشدار داد که اگر صنعت نفت سرمایهگذاری و اکتشاف در منابع جدید را افزایش ندهد، جهان با کمبود عرضه مواجه خواهد شد.
او در گفتوگو با فایننشال تایمز تأکید کرد: «ما یک دهه بدون اکتشاف گذراندیم و این مسئله اثر خود را خواهد گذاشت.» ناصر در نشست Energy Intelligence Forum ۲۰۲۵ نیز اظهار داشت که گذار انرژی در واقع به یک «افزایش انرژی» تبدیل شده است، نه جایگزینی کامل انرژیهای فسیلی.
وی افزود: «تقاضا همچنان مقاوم باقی مانده و نیاز فوری به سرمایهگذاریهای بلندمدت در عرضه، اکنون بهطور گسترده پذیرفته شده است.»
در همین راستا، دبیرکل اوپک، هیثم الغیص، نیز تکرار کرد که جهان تا سال ۲۰۵۰ به سرمایهگذاری ۱۸.۲ تریلیون دلاری در بخش نفت و گاز نیاز دارد.
طبق گزارش چشمانداز جهانی نفت (WOO ۲۰۲۵) اوپک، تقاضای جهانی نفت تا سال ۲۰۵۰ به ۱۲۳ میلیون بشکه در روز خواهد رسید (در مقایسه با ۱۰۴ میلیون بشکه در سال ۲۰۲۵).
اوپک و آرامکو هر دو هشدار دادهاند که در صورت تداوم کاهش سرمایهگذاری، کمبود عرضه نفت در سالهای آینده اجتنابناپذیر است. در ماههای اخیر، امنیت انرژی و affordability (قیمتپذیری) بر نگرانی از داراییهای سرگردان (stranded assets) غلبه کرده و شرکتهای بزرگ بینالمللی نفتی دوباره به سمت اکتشاف و توسعه میادین جدید بازگشتهاند.
تحلیل فنی:
کاهش نرخ اکتشاف در دهه گذشته، بهویژه در دوران تمرکز سیاستگذاران بر کربنزدایی و سرمایهگذاری در انرژیهای تجدیدپذیر، موجب کاهش ظرفیت جایگزینی ذخایر شده است. بر اساس مدلهای عرضه-تقاضا، اگر سرمایهگذاری جدید در بخش upstream تا سال ۲۰۲۷ به کمتر از ۶۰۰ میلیارد دلار در سال برسد، عرضه جهانی از تقاضا عقب خواهد افتاد و قیمتها احتمالاً به بالای ۹۰ دلار در هر بشکه بازمیگردند.
تحلیل استراتژیک:
سخنان ناصر همسو با استراتژی جدید عربستان برای حفظ نقش مرکزی خود در بازار انرژی است. ریاض میکوشد ضمن سرمایهگذاری در پتروشیمی و گاز، پیام روشنی به غرب ارسال کند که حذف سریع نفت از سبد انرژی غیرواقعبینانه است. آرامکو با این موضعگیری، عملاً تلاش میکند زمینه سیاسی لازم برای ادامه سرمایهگذاریهای عظیم در میادین جدید (بهویژه در دریای سرخ و مناطق مشترک با کویت) را فراهم کند.
تحلیل اجرایی (Executive Insight):
برای ایران، پیام کلیدی این اظهارات آن است که فضای ژئواکونومیک در حال تغییر به نفع کشورهای دارنده ذخایر بزرگ نفتی است. در چنین شرایطی:
۱. تسریع پروژههای توسعه میادین مشترک (نظیر آزادگان و فرزاد) اهمیت مضاعف مییابد.
۲. بازتعریف استراتژی سرمایهگذاری داخلی در upstream با مشارکت بخش خصوصی یا کنسرسیومهای آسیایی ضروری است.
۳. هماهنگی پیام رسانهای ایران با گفتمان جدید اوپک (تأکید بر امنیت عرضه و واقعگرایی در گذار انرژی) میتواند جایگاه کشور را در نشستهای آینده تقویت کند.
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما