وزارت نفت مصر اعلام کرده که ۱۰۱ چاه از این طرح برای سال ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده‌اند و در مناطق اصلی تولیدی کشور پراکنده خواهند بود.

هرچند جزئیات مربوط به منابع تأمین مالی اعلام نشده، اما قاهره در ماه‌های اخیر روابط خود را با شرکت‌های بزرگ بین‌المللی مانند BP و Eni تقویت کرده تا به دنبال کشفی به بزرگی میدان Zohr در مدیترانه باشد.

سال گذشته مصر با قطع مکرر برق و بدهی ۶ میلیارد دلاری انرژی مواجه بود و ناچار به واردات اضطراری LNG شد. با این حال، افزایش جزئی تولید و پرداخت ۱ میلیارد دلار از بدهی‌های معوقه به شرکای خارجی نشانه‌ای از بهبود وضعیت است.

علاوه بر آن، پروژه مجتمع پتروشیمی ۷ میلیارد دلاری در العلمین جدید و مزایده جدید بلوک‌های اکتشافی در صحرای غربی و خلیج سوئز، نشانه بازگشت مصر به عنوان یک بازیگر جدی در عرصه انرژی است.

تحلیل فنی

۱. افزایش ظرفیت حفاری: حفاری ۴۸۰ چاه جدید طی پنج سال (میانگین سالانه ۹۶ چاه) می‌تواند تولید نفت مصر را تا ۲۰ تا ۳۰ درصد افزایش دهد، به‌ویژه اگر چاه‌های غرب صحرای مصر به بازده متوسط ۳۰۰۰ بشکه در روز برسند.

بیشتر در همین زمینه: ورود غول پالایش چین به صنعت باتری

۲. منابع مالی و ریسک اقتصادی: بدون حمایت مالی پایدار یا سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی، این برنامه بلندپروازانه ممکن است به بدهی جدید منجر شود. Egypt’s sovereign credit risk همچنان بالاست و نرخ ارز مصر در وضعیت بحرانی قرار دارد.

۳. وابستگی به میدان Zohr: با کاهش تولید میدان گازی Zohr، مصر به دنبال جایگزینی منابع هیدروکربوری است تا تراز انرژی خود را حفظ کند و از واردات LNG بی‌نیاز شود.

تحلیل استراتژیک

• بازگشت به مدار شرکت‌های غربی: احیای همکاری با BP و Eni، نشان‌دهنده تلاش مصر برای احیای اعتماد غرب است و احتمالاً نوعی توازن در برابر نفوذ روسیه و چین در بخش انرژی آفریقا محسوب می‌شود.

• همسویی با سیاست‌های منطقه‌ای: در شرایطی که شرق مدیترانه به کانون رقابت گازی بین ترکیه، اسرائیل و یونان تبدیل شده، مصر با تقویت جایگاه خود می‌کوشد به هاب انرژی منطقه تبدیل شود.

• امنیت انرژی و نفوذ ژئوپلیتیکی: موفقیت این طرح، مصر را از یک مصرف‌کننده ناپایدار به صادرکننده بالقوه انرژی بدل می‌کند و قدرت چانه‌زنی آن را در ائتلاف‌های انرژی مدیترانه‌ای (EMGF) افزایش می‌دهد.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

• پروژه حفاری گسترده نیازمند ثبات ارزی، تضمین پرداخت ارزی به پیمانکاران خارجی، و نظام قراردادی شفاف است.

• تمرکز بر Western Desert blocks می‌تواند سودآورترین مسیر کوتاه‌مدت باشد، زیرا هزینه تولید پایین‌تر و زیرساخت‌های انتقال آماده‌تر است.

• دولت باید به جای اتکای صرف به سرمایه خارجی، مشارکت شرکت‌های بومی و نیمه‌دولتی را برای کاهش ریسک ارزی تقویت کند.

• در صورت موفقیت نیمی از این طرح، مصر می‌تواند از سال ۲۰۲۸ مجدداً به تراز مثبت انرژی برسد و موقعیت خود را در بازارهای مدیترانه‌ای بازیابد