به گفته وی، ظرفیت تولید فعلی عراق به ۵.۵ میلیون بشکه در روز رسیده و این کشور معتقد است سهمیه کنونی ۴.۴ میلیون بشکه‌ای با ظرفیت واقعی آن هم‌خوانی ندارد. در حال حاضر صادرات نفت خام عراق حدود ۳.۶ میلیون بشکه در روز است. با وجود این ظرفیت بالا، عراق تأکید کرده همچنان به سهمیه تعیین‌شده توسط اوپک پایبند است تا تصمیم نهایی گرفته شود.

تحلیل فنی:

افزایش ظرفیت تولید عراق نشان‌دهنده توسعه میادین جنوبی به‌ویژه در بصره و مشارکت شرکت‌های بین‌المللی در پروژه‌های بازتوسعه چاه‌ها و خطوط انتقال است. ظرفیت ۵.۵ میلیون بشکه‌ای به معنای توان بالقوه برای تأمین حدود ۵.۵٪ از عرضه جهانی نفت است. اگر اوپک با افزایش سهمیه عراق موافقت کند، احتمالاً سهم دیگر اعضا، به‌ویژه عربستان و امارات، باید مجدداً تنظیم شود تا توازن عرضه و قیمت حفظ گردد.

تحلیل استراتژیک:

عراق در حال استفاده از فرصت افزایش ظرفیت برای تثبیت جایگاه خود به‌عنوان دومین تولیدکننده بزرگ اوپک است. این اقدام در زمانی صورت می‌گیرد که برخی اعضا (مانند نیجریه و آنگولا) با کاهش ظرفیت و مشکلات تولید مواجه‌اند و ایران نیز به دلیل تحریم‌ها سهم ثابتی در بازار رسمی ندارد. در این چارچوب، عراق درصدد است موقعیت خود را به‌عنوان تولیدکننده قابل اعتماد در معادلات انرژی جهانی تقویت کند و از فضای رقابتی میان ریاض و تهران برای کسب امتیاز در داخل اوپک بهره ببرد.

تحلیل اجرایی (Executive Insight):

در صورت افزایش سهمیه تولید عراق، بازار جهانی نفت در کوتاه‌مدت با فشار نزولی بر قیمت‌ها مواجه خواهد شد، به‌ویژه اگر هم‌زمان با کاهش تقاضا در زمستان اروپا همراه باشد. با این حال، این تصمیم می‌تواند عراق را به یکی از ارکان اصلی سیاست انرژی اوپک‌پلاس تبدیل کند و نفوذ آن را در تصمیم‌گیری‌های آینده افزایش دهد. برای ایران، این تغییر در توازن سهمیه‌ها می‌تواند هشداری باشد مبنی بر اینکه در غیاب رفع تحریم‌ها، موقعیت خود در بازار رسمی اوپک به‌تدریج تضعیف خواهد شد.

بیشتر در همین زمینه: برگزاری نشست «پیشران نوآوری انرژی» توسط تاپیکو، تدکو و اهداف

تحلیل سیاسی:

مذاکرات عراق با اوپک از زاویه سیاسی نیز حامل پیام‌هایی است. دولت السودانی در پی تقویت استقلال تصمیم‌گیری بغداد در سیاست انرژی و کاهش وابستگی به توصیه‌های عربستان و امارات است. هم‌زمان، ایالات متحده از افزایش ظرفیت تولید عراق به عنوان اهرمی برای کنترل قیمت نفت و جلوگیری از وابستگی بازار جهانی به ایران و روسیه استقبال می‌کند. در نتیجه، این مذاکرات فراتر از یک مسئله فنی و اقتصادی، بخشی از بازی ژئوپلیتیکی بزرگ‌تر در حوزه انرژی خاورمیانه است.