این طرح بخشی از برنامه وسیع‌تر باکو برای ایجاد «کریدور سبز انرژی» است که قرار است آسیای مرکزی را از طریق دریای خزر و دریای سیاه به اروپا متصل کند.

در این پروژه، شرکت چینی Datang Overseas و شرکت Jinko Solar مشارکت دارند و شرکت ترک EPRA مطالعات اتصال به شبکه را انجام داده است.

پروژه بزرگ‌تر شامل توسعه یک مزرعه باد فراساحلی ۲ گیگاواتی، خط برق ترانس‌کاسپین با همکاری قزاقستان و ازبکستان، و کابل زیر دریای سیاه با مشارکت گرجستان، رومانی و مجارستان است.

اتحادیه اروپا نیز در حال بررسی امکان‌سنجی بخش دریای سیاه این کریدور است و باکو امیدوار است افزایش تولید برق تجدیدپذیر ضمن افزایش عرضه داخلی، گاز بیشتری را برای صادرات به اروپا آزاد کند و تعهد سال ۲۰۲۲ برای دو برابر کردن صادرات گاز تا سال ۲۰۲۷ را عملی سازد.

تحلیل فنی

• ساختار پروژه: نیروگاه خورشیدی ۱۰۰ مگاواتی تا نیمه دوم سال ۲۰۲۶ تکمیل می‌شود و جزئیات پروژه ۲ گیگاواتی باد فراساحلی هنوز منتشر نشده اما ابعاد آن نشان‌دهنده یک مگاپروژه چند میلیارددلاری است.

بیشتر در همین زمینه: نقطه عطف در صنعت فضایی ایران؛ استقرار هم‌زمان سه ماهواره بومی در مدار

• اتصال شبکه: EPRA مراحل کلیدی اتصال به شبکه و تحلیل کیفیت توان را انجام داده که نشان‌دهنده ورود پروژه به فاز اجرایی است.

• مسیرهای انتقال انرژی:

• خط برق ترانس‌کاسپین (آذربایجان–قزاقستان–ازبکستان)

• کابل زیردریایی دریای سیاه (آذربایجان–گرجستان–رومانی–مجارستان)

• چالش‌های فنی: احداث کابل زیردریایی در دریای سیاه نیازمند استانداردهای پیچیده، حفاری بستر، و مدیریت ریسک لرزه‌ای و ژئوتکنیکی است.

تحلیل استراتژیک

• ژئوپلیتیک انرژی: آذربایجان با این پروژه خود را از یک صادرکننده گاز به یک هاب برق سبز برای اروپا تبدیل می‌کند؛ نقشی که می‌تواند جایگزینی برای برق سبز شمال آفریقا (ساحل صحرا) باشد.

• نقش چین: پکن با ورود به پروژه، حضور استراتژیک خود را در قفقاز و مسیرهای انرژی به اروپا تقویت می‌کند. این اقدام با کمربند–راه و دیپلماسی انرژی چین هم‌راستا است.

• اتحادیه اروپا: بروکسل این پروژه را فرصتی برای کاهش وابستگی به گاز روسیه و متنوع‌سازی واردات می‌بیند.

• رقابت منطقه‌ای: ترکیه، روسیه و ایران از این کریدور متأثر می‌شوند زیرا کریدور سبز گزینه‌ای جدید برای کریدورهای انرژی موجود ایجاد می‌کند.

بینش اجرایی

۱. مزیت اقتصادی آذربایجان: افزایش تولید برق تجدیدپذیر به آزادسازی گاز برای صادرات و دستیابی به هدف صادرات ۲۰ bcm تا ۲۰۲۷ کمک خواهد کرد.
۲. ریسک تجاری: موفقیت این کریدور منوط به نتیجه مطالعات اقتصادی–تجاری ENTSO-E و تأمین مالی پایدار است.
۳. فرصت همکاری: پروژه فضای مناسبی برای حضور EPCها، تولیدکنندگان کابل‌های زیردریایی و شرکت‌های مهندسی سیستم قدرت ایجاد می‌کند.
۴. زمان‌بندی: هرچند پروژه در مسیر پیشرفت است، اما بخش‌های کلیدی مانند باد فراساحلی و کابل دریای سیاه هنوز در مرحله امکان‌سنجی‌اند و تحقق آن به بعد از ۲۰۳۰ محتمل‌تر است.

در ادامه بخوانید؛ آمریکا چراغ سبز به معاملات لوک اویل با کنسرسیوم خط لوله کاسپین نشان داد