طبق این گزارش، شرکت چینی Sinopec با حدود ۲٫۸ میلیارد بشکه، بزرگ‌ترین ذی‌نفع خارجی نفت ونزوئلا محسوب می‌شود. پس از آن، Roszarubezhneft روسیه با ۲٫۳ میلیارد بشکه، و CNPC چین با بیش از ۱ میلیارد بشکه قرار دارند.
شرکت آمریکایی Chevron نیز حدود ۹۰۰ میلیون بشکه سهم دارد و در حال حاضر تنها شرکت غربی مجاز به فعالیت و صادرات نفت ونزوئلا به ایالات متحده است.
دونالد ترامپ و وزیر خارجه‌اش مارکو روبیو اعلام کرده‌اند که شرکت‌های بزرگ آمریکایی علاقه‌مند به بازسازی صنعت نفت ونزوئلا خواهند بود.

تحلیل فنی

ادعاهای اعلام‌شده عمدتاً مبتنی بر قراردادهای بازپرداخت بدهی با نفت (Oil-backed loans)، مشارکت در میادین، و حقوق برداشت ذخایر اثبات‌شده است.
زیرساخت‌های نفتی ونزوئلا به‌شدت فرسوده بوده و بازگشت به ظرفیت‌های معنادار تولید، نیازمند سرمایه‌گذاری چند ده میلیارد دلاری، انتقال فناوری، و بازسازی کامل زنجیره بالادستی و پایین‌دستی است.
از منظر صرفاً فنی و منابع، ونزوئلا همچنان یکی از غنی‌ترین کشورهای جهان است و به تعبیر مورگان استنلی، ریسک تولید در میان‌مدت «رو به بالا» ارزیابی می‌شود، مشروط به رفع موانع سیاسی و مدیریتی.

تحلیل استراتژیک

بازداشت مادورو عملاً به معنای بازتعریف کامل رژیم مالکیت و اولویت‌بندی ذی‌نفعان نفتی ونزوئلا است.
ادعاهای چین و روسیه، هرچند از نظر قراردادی معتبر، اما از منظر ژئوپلیتیک در معرض بازنگری، تعلیق یا حتی حذف تدریجی قرار گرفته‌اند.
ایالات متحده با تکیه بر حضور Chevron و حمایت سیاسی مستقیم، در موقعیت مناسبی برای بازگشت کنترل‌محور به صنعت نفت ونزوئلا قرار گرفته است.
این تحول، نمونه‌ای کلاسیک از پیوند قدرت سخت (بازداشت رهبر سیاسی) با بازتوزیع منافع انرژی است.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

در کوتاه‌مدت، عدم قطعیت حقوقی باعث کندی تصمیمات سرمایه‌گذاری خواهد شد.
در میان‌مدت، در صورت تثبیت یک دولت همسو با غرب، انتظار می‌رود:
قراردادهای قبلی مورد بازنگری حقوقی قرار گیرند؛
شرکت‌های آمریکایی در اولویت بازسازی و توسعه قرار گیرند؛
نقش چین و روسیه از «بازیگران غالب» به «طلبکاران در حال مذاکره» تنزل یابد.
Chevron می‌تواند به لنگر ورود سایر شرکت‌های بزرگ آمریکایی تبدیل شود.

بیشتر در همین زمینه: پتروشیمی تخت‌جمشید؛ بحران دوگانه: کارگر گرسنه، بازار ورشکسته

تحلیل سیاسی

بازداشت مادورو و انتقال او به آمریکا با اتهامات مرتبط با کارتل‌های مواد مخدر، پیام سیاسی روشنی دارد:
تغییر رژیم، نه صرفاً تغییر رفتار.
این اقدام، سیگنالی بازدارنده به سایر دولت‌های دارای تنش با آمریکا ارسال می‌کند که حاکمیت سیاسی و مالکیت منابع می‌تواند به‌طور هم‌زمان به چالش کشیده شود.
در سطح بین‌المللی، این پرونده می‌تواند به یکی از نمونه‌های شاخص سیاسی‌شدن مالکیت منابع طبیعی در دهه پیش‌رو تبدیل شود.

همچنین در ادامه بخوانید؛چین جایگزینی نفت ونزوئلا را با نفت ایران آغاز می‌کند