پس از نتایج اولیه ضعیف حفاری، دولت سئول بودجه پروژه را از ده‌ها میلیون دلار به تنها ۶۰۰ هزار دلار کاهش داد و در نهایت در سپتامبر ۲۰۲۵ آن را از بودجه ملی حذف کرد.

شرکت نفت ملی کره‌جنوبی (KNOC) اکنون ناچار است برای ادامه پروژه به دنبال شریک خارجی باشد. در اکتبر ۲۰۲۵، شرکت BP به عنوان گزینه اصلی مشارکت انتخاب شد و پیشنهاد دارد ۴۹ درصد از سهام چهار بلوک اکتشافی به وسعت بیش از ۲۰ هزار کیلومترمربع را در اختیار گیرد.

در صورت موفقیت پروژه، حتی تولید چند میلیون مترمکعب گاز در روز می‌تواند نخستین منبع واقعی گاز داخلی کره را ایجاد کند و تا حدودی وابستگی این کشور به واردات LNG از قطر، آمریکا، استرالیا و مالزی را کاهش دهد. با این حال، عدم اطمینان اقتصادی، هزینه بالای حفاری در عمق ۱۳۰۰ متری و فشارهای فزاینده سیاست‌های کربن‌زدایی، آینده پروژه را مبهم کرده است.

تحلیل فنی

پروژه نهنگ آبی یکی از عمیق‌ترین عملیات‌های حفاری فراساحلی در تاریخ کره‌جنوبی است؛ عمق آب ۱۳۰۰ متر و عمق حفاری نهایی ۳۰۰۰ متر. نتایج حفاری نخستین چاه نشان داد که سنگ مخزن کیفیت زمین‌شناسی مناسبی دارد اما اشباع هیدروکربنی پایین است، به‌عبارت دیگر گاز از ساختار اصلی مهاجرت کرده است. این نتیجه فنی اگرچه کشف تجاری را تأیید نمی‌کند، اما نشانگر پتانسیل ساختارهای مجاور است.

شرکت BP با سابقه گسترده در پروژه‌های آب‌عمیق آسیا (مالزی، اندونزی و استرالیا)، می‌تواند با فناوری حفاری پیشرفته و مدل‌های مشارکت ریسک، هزینه و زمان توسعه را کاهش دهد. با این حال، نبود داده‌های لرزه‌ای تکمیلی وعدم استمرار در حمایت دولتی ریسک تجاری پروژه را بالا نگه می‌دارد.

بیشتر در همین زمینه: عرضه عمده ۵۲ درصدی «پتروشیمی امیرکبیر» در فرابورس

تحلیل استراتژیک

کره‌جنوبی بیش از ۹۸ درصد انرژی خود را وارد می‌کند و این وابستگی، آسیب‌پذیری شدیدی در برابر بحران‌های ژئوپلیتیکی و نوسانات قیمت جهانی ایجاد کرده است. پروژه نهنگ آبی، در اصل تلاشی برای کاهش ریسک ژئوانرژتیکی کشور و دستیابی به نوعی «استقلال نسبی انرژی» است.

ورود BP نه‌تنها بعد فنی بلکه بعد اعتباری و بین‌المللی پروژه را تقویت می‌کند و می‌تواند پیام مثبتی برای جذب سرمایه‌گذاران خارجی در سایر بخش‌های انرژی کره‌جنوبی باشد. با این حال، تنش‌های سیاسی داخلی، فضای ضدسوخت‌فسیلی در جهان و تعهد کره به خنثی‌سازی کربن تا سال ۲۰۵۰، فشار مضاعفی بر تداوم پروژه وارد می‌کند.

تحلیل اجرایی (Executive Insight)

۱. احیای حمایت دولتی: بدون بازگشت حمایت وزارت صنعت و انرژی، حتی با ورود BP، اجرای فاز دوم حفاری دشوار خواهد بود.
۲. مدل همکاری مشارکتی: KNOC باید از الگوی Production Sharing Contract (PSC) یا Risk Service Contract (RSC) بهره بگیرد تا ریسک مالی را مدیریت کند.
۳. ارزش استراتژیک غیرمالی: پروژه صرفاً اقتصادی نیست؛ بلکه نماد توان فنی و خوداتکایی انرژی کره است، مشابه نقشی که توسعه میدان پارس جنوبی برای ایران داشت.
۴. ضرورت ارزیابی مجدد داده‌های لرزه‌ای: با توجه به کیفیت سنگ مخزن، احتمال وجود تله‌های ساختاری در نزدیکی چاه نخستین زیاد است؛ بازنگری داده‌های لرزه‌ای ۳D می‌تواند مسیر حفاری دوم را تعیین کند.

تحلیل سیاسی

با توجه به شرایط بی‌ثبات داخلی (اعمال حکومت نظامی در ۲۰۲۵) و تمرکز دولت بر بازسازی مشروعیت سیاسی، پروژه‌های پرهزینه انرژی فسیلی در معرض مخالفت عمومی و حزبی قرار گرفته‌اند. از سوی دیگر، مشارکت BP می‌تواند از منظر دیپلماسی انرژی و تقویت روابط سئول با لندن و غرب، ابزاری سیاسی محسوب شود. با این حال، هم‌زمان با افزایش فعالیت‌های چین و ژاپن در دریای شرق، احتمال رقابت ژئوپلیتیکی در آب‌های مجاور نیز رو به افزایش است.