استاندارد چارت نیز نهایتاً دیدگاه نزولی اتخاذ کرد و پیشبینی قیمت نفت را ۱۵ دلار کاهش داد
بانک Standard Chartered که تا چندی پیش برخلاف تحلیلگران والاستریت دیدگاه صعودی نسبت به بازار نفت داشت، اکنون با تغییر موضع، برآورد خود از قیمت نفت برای سالهای آینده را بهطور قابلتوجهی کاهش داده است.
این بانک میانگین قیمت نفت برنت در سال ۲۰۲۵ را از ۶۱ دلار به ۶۸٫۵ دلار افزایش داده، اما برای سال ۲۰۲۶ از ۷۸ به ۶۳٫۵ دلار و برای سال ۲۰۲۷ از ۸۳ به ۶۷ دلار در هر بشکه کاهش داده است.
بهگفتهی تحلیلگران این بانک، ساختار بازار از عقبماندگی (Backwardation) به کنتانگو (Contango) از اوایل ۲۰۲۶ تغییر یافته است، که نشاندهندهی انتظار بازار برای افزایش قیمتها در آینده یا هزینههای بالای ذخیرهسازی است.
این چرخش در دیدگاه استاندارد چارت بهدلیل ضعف کوتاهمدت تقاضا، ترس از رکود جهانی، نگرانی از جنگ تجاری، تعرفهها و مازاد عرضه شکل گرفته است.
بااینحال، تحلیلگران تأکید کردهاند که تداوم قیمتهای پایین در نهایت رشد تولید نفت شیل آمریکا را کاهش خواهد داد و در صورت حفظ عرضهی محدود اوپک پلاس، بازار در میانمدت مجدداً دچار تنگنا خواهد شد.
در بخش گاز طبیعی نیز، ذخایر گاز اروپا از سطح اوج ۹۷٫۱۳ میلیارد مترمکعب در ۱۲ اکتبر به ۹۶٫۷۸ میلیارد مترمکعب کاهش یافته است و فصل مصرف سنگین آغاز شده است. قیمت گاز در بازار TTF اروپا در محدودهی ۳۲ یورو بر مگاواتساعت نوسان دارد، درحالیکه قیمت گاز آمریکا در Henry Hub به ۳٫۴ دلار بر mmBtu رسیده است.
تحلیل فنی (Technical Analysis)
۱. کنتانگو در منحنی آتی نفت نشانهای از کاهش تقاضای لحظهای و انتظارات افزایشی برای آینده است؛ اما در واقعیت، این ساختار بیشتر از کمبود نقدینگی و هزینه بالای ذخیرهسازی نشأت میگیرد تا خوشبینی واقعی.
۲. افزایش تولید نفت آمریکا به رکورد تاریخی ۱۳.۵۸ میلیون بشکه در روز فشار مضاعفی بر قیمتها وارد کرده است.
۳. هزینهی نهایی تولید نفت شیل در حال افزایش است (از حدود ۷۰ دلار تا احتمالاً ۹۵ دلار در دههی آینده) که مرز سودآوری تولیدکنندگان را بالا برده و در آینده میتواند عامل بازگشت تعادلی قیمتها شود.
۴. کاهش برآورد قیمت برای ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ از سوی یک نهاد بزرگ مانند StanChart، نشانهی آغاز تغییر ذهنیت کلان در میان سرمایهگذاران بینالمللی است.
تحلیل استراتژیک (Strategic Analysis)
۱. این تغییر موضع از سوی StanChart، بهمنزلهی پایان موج صعودی روانی بازار نفت است که پس از تحریمهای روسیه و جنگ اوکراین شکل گرفته بود.
۲. ورود مجدد آمریکا به فاز افزایش عرضه و بازگشایی میادینی مانند آلاسکا (ANWR)، همزمان با کاهش مصرف چین، بازار جهانی را وارد چرخهی عرضهمحور (supply-driven cycle) کرده است.
۳. در صورت تداوم قیمتهای زیر ۷۰ دلار، فشار اقتصادی بر تولیدکنندگان شیل و کشورهای با هزینه بالای استخراج (نظیر کانادا و برزیل) افزایش مییابد، که میتواند در سالهای ۲۰۲۶-۲۰۲۷ منجر به اصلاح عرضه شود.
۴. برای اوپکپلاس، این فضا فرصتی برای بازپسگیری نقش تنظیمگر بازار جهانی نفت است، مشروط بر تداوم انضباط در عرضه.
بینش اجرایی (Executive Insight)
• برای سیاستگذاران انرژی: چشمانداز جدید نشان میدهد که تا پایان ۲۰۲۵ نباید انتظار رشد پایدار قیمت نفت وجود داشته باشد؛ بنابراین، سیاست ذخیرهسازی راهبردی و قراردادهای بلندمدت با قیمت ثابت باید در اولویت قرار گیرد.
• برای شرکتهای اکتشاف و تولید: در بازهی ۲۰۲۵–۲۰۲۷، تمرکز بر کاهش هزینههای تولید و بهرهوری چاهها حیاتی است. پروژههای با هزینه نهایی بالای ۷۰ دلار احتمالاً غیراقتصادی خواهند شد.
• برای ایران: در چنین شرایطی، نفت زیر ۷۰ دلار میتواند فشار بر بودجهی سالهای ۱۴۰۵–۱۴۰۶ را افزایش دهد، مگر آنکه صادرات گاز یا محصولات پتروشیمی سهم بیشتری در درآمدها بیابند.
علاوه بر این، کنتانگو در منحنی قیمت جهانی میتواند فرصتی برای ذخیرهسازی و فروش آتی نفت ایران از طریق مسیرهای غیرمستقیم و با قراردادهای سوآپ فراهم کند.
تحلیل سیاسی (Political Analysis)
چرخش StanChart همزمان با تشدید تحریمهای آمریکا علیه روسیه و چین، و سیاستهای انزواگرایانهی دولت ترامپ است. این روند احتمالاً بخشی از یک بازتعریف سیاسی بازار انرژی جهانی است که در آن ایالات متحده با بازگشت به تولید داخلی و آزادسازی میادین خود، درصدد جبران شوک قیمتی ناشی از محدودسازی روسیه است.
در نتیجه، تغییرات قیمتی پیشرو نهتنها فنی، بلکه عمیقاً سیاسی و ژئواقتصادی است.
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما